Maartje Bezemer

Mijn naam is Maartje Bezemer. Ik woon in Hoogeveen waar ook mijn atelier zich bevindt. In 2021 studeerde ik af als autonoom beeldend kunstenaar aan de Klassieke Academie in Groningen. Ik zou kunnen zeggen dat ik een laatbloeier ben. Toen ik eenmaal besloot om te gaan studeren, voelde dat als een van de beste keuzes die ik ooit voor mezelf heb gemaakt. Het was als een reis: er was avontuur en verwondering, maar ook confrontatie.

Ik begon aan mijn studie met een grote voorliefde voor schilderkunst en wilde mij hier verder in ontwikkelen. Al tijdens het eerste jaar ontdekte ik dat ik veel van mijzelf kwijt kon in het maken van scheurcollages. In het begin was dit vooral een manier om te leren en te onderzoeken, maar steeds werd duidelijker dat dit veel meer voor mij was. Uiteindelijk deed ik examen met collage en gemengde technieken.

Hoewel in mijn kunstenaarspraktijk de focus ligt op collage, en daarmee het schilderen soms wat meer naar de achtergrond verdwijnt, blijft mijn kunstenaarspraktijk veelzijdig. Het een hoeft het ander niet uit te sluiten. Daarnaast geniet ik van experimenteren, spelen met materiaal en af en toe weer eens iets nieuws leren.

In mijn collagepraktijk werk ik vaak op klein formaat vanuit een grote belevingswereld. Ik kan het proces wat ik als persoon doormaak daarbij niet los zien van mijn kunstenaarschap. Als mens ben ik zoekende: naar antwoorden, naar mijn plaats in de wereld, maar vooral naar mijzelf als persoon. Het zijn grote vragen die mij voortdurend bezighouden. Hoe meer ik begrijp, hoe meer ik me realiseer dat ik niets weet. Het ene moment kom ik tot bevrijdende inzichten, om op een ander moment deprimerende conclusies te trekken. Beiden kunnen waar en onwaar tegelijk zijn.

Mijn atelier is de plaats waar ik vorm kan geven aan mijn introspectie. Stapels met boeken en tijdschriften bevinden zich om mij heen, uitgescheurde pagina’s en snippers. Mijn atelier verandert in een georganiseerde chaos waarin alleen ik de weg weet. Als uitgangspunt gebruik ik foto’s en schetsen, maar vooral bevindt het beeld zich in mijn hoofd. Het zoekt een weg naar buiten, via mijn handen die scheuren, snijden, plakken, ordenen en componeren.

Het proces laat zich niet volledig sturen; in iedere collage is er “dat moment” dat het beeld zich ineens openbaart. Dat ene stukje papier waardoor alles ineens op zijn plaats lijkt te vallen, dat voelt bijna magisch. Het is een proces waarin ik mij comfortabel voel, binnen in mijn eigen bubbel.

Voor mij is kunst in essentie een vorm van overdracht. De gevoelens en ervaringen die zich door mijn handen tot beelden hebben gevormd, worden overgedragen aan de toeschouwer. Wanneer iemand mijn kunst ziet en daarin iets herkent, dan ontstaat er contact. Ik voel dat ik op deze manier de wereld iets waardevols geef. Daarom streef ik ernaar mijn werk naar een groter publiek te brengen, om het van betekenis te laten zijn.

Momenteel werk ik aan een serie collages met de werktitel “Gedachten uit de diepte”. Tijdens het maken van dit werk ben ik ook zinnen die in mij opkwamen gaan opschrijven. Ik laat zo een poëtisch geheel ontstaan dat resoneert met het kunstwerk. De serie is klaar wanneer ik de zinnen samen kan brengen. Daarna zou ik graag de serie collages en tekst als geheel willen exposeren. Door kunst en woorden samen te voegen zou dit een extra dimensie kunnen geven.

Waar ik in het leven sta op het moment dat er weer iets nieuws ontstaat, is allesbepalend. Die aansluiting tussen mijn persoonlijke processen en mijn kunst waarborgt de authenticiteit die ik aan mijn werk wil meegeven.